پیامهای رمزنگاری شده چقدر قدمت دارند؟ جواب این سوال کمی سخت است اما شاید بتوانیم بگوییم به اندازه خود زبان و روشهای ارتباطی. تکنولوژی رمزنگاری همواره با پیشرفت دانش تغییر کرده است و حالا کار به جایی رسیده است که باکتریها وظیفه انتقال پیامهای رمزنگاری شده را ایفا می کنند.

عده ای از محققین دانشگاه تافتس (ماساچوست-آمریکا) به این فکر کردند که چرا از باکتریها برای رمزنگاری استفاده نکنیم، نتیجه این فکر و ماهها تحقیق به دنبال آن، معرفی سیستمی بود برای رمز نگاری از طریق ردیفهای چاپ شده میکربی یا Steganography by Printed Arrays of Microbes (SPAM)

خلاصه کار به اینصورت است که اول باکتریها را دارای ژنهای خاصی برای تولید پروتئین های فلوئورسنت می کنند، این پروتئین ها بسته به نوعشان می توانند هفت طیف مختلف رنگی را بتابانند، پس تا اینجای کار ما می توانیم هفت نوع پیام از طریق باکتریها ارسال کنیم. در کنار هم قرار گرفتن این باکتریها بصورت ردیفی می تواند یک سیستم هفت هفتی برای رمزگذاری پیام ایجاد کند. اگر ماجرا به همین سادگی جلو برود، پیام به راحتی قابل کشف است، پس بهتر است ماجرا را کمی پیچیده تر کنیم.

پروتئینهای فلوئورسنت باکتریها خود بخود رنگ نمی تابانند، بلکه باید در مجاورت القاگر خاصی (ماده ای که تنها فرستنده و گیرنده پیام می دانند چیست) و در محیط کشت خاصی قرار بگیرند تا شروع به درخشش کنند. این قسمتی از رمزگذاری پیام است اما همه ماجرا نیست. ژن عامل تولید پروتئینها به یک ژن دیگر (عامل مقاومت در برابر آنتی بیوتیک خاصی) زنجیر شده، بنابراین اگر باکتری در معرض آنتی بیوتیکی که به آن مقاوم نیست قرار بگیرد از بین می رود. اما اگر در معرض آنتی بیوتیک مناسب قرار بگیرد، باکتریهای بدون ژن حذف می شوند و باکتریهای مقاوم و فلوئورسنت باقی می مانند.

خب حالا همه چیز آماده است، باکتریها را با توالی نشان دهنده رمز روی یک صفحه از محیط خاص(آگار) کشت می دهیم، بعد یک صفحه نیتروسلولزی را روی محیط کشت قرار می دهیم تا اثر توالی باکتریها را به خودش بگیرد. صفحه نیتروسلولزی را به گیرنده می فرستیم. او بعد از دریافت صفحه آن را در محیط کشت مناسب و در مجاورت ماده القاگر خاص و در شرایط کنترل شده از نظر آنتی بیوتیک قرار میدهد و بعد از رشد کلونیها در محیط کشت جدید با تاباندن نور ویژه، طیف فلوئورسنت را مرئی می کند و به رمزگشایی می پردازد.

به نظر کار سخت و طاقت فرسایی می رسد اما بد نیست بدانید که این اولین بار نیست که محققین از باکتری برای انتقال پیام استفاده کرده اند. پیش از این نیز یک موسسه تحقیقات ژنتیکی نام سه نفر از مولفین خود را روی یک قطعه دی ان ای باکتری کدنویسی کرده بود.

درست در زمانی که محققان CERN تمام تلاش شان را به کار بسته اند که با ایجاد یک سیاه چاله در فرانسه دنیا را معدوم کنند!، دانشمندان آزمایشگاه لورنس لیورمور برای خودشان مشغول ساخت ماشین روز رستاخیز هستند: یک لیزر ۱۰ طبقه که ممکن است یک ستاره مینیاتوری در شمال کالیفرنیا ایجاد کند.

ابزار احتراق ملی (NIF) قوی ترین لیزر قابل استفاده در جهان است. هدف از ساخت این اسباب بازی ۳.۵ میلیارد دلاری دستیابی به همجوشی (گداخت) هسته ای در محیط آزمایشگاهی بوده. به شکل تئوری INF باعث تولد یک ستاره کوچک بر روی زمین می شود. این سیستم بیش از ۲۵ برابر هر سیستم لیزر دیگر انرژی مصرف می کند.

۱۹۲ پرتوافکن NIF در یک سوپر سازه ۱۰ طبقه جاسازی شده و از دستگاه های نوسان ساز اصلی که منشا لیزر هستند تا تالار هدف، مساحتی به اندازه ۳ زمین فوتبال را اشغال کرده اند. این پرتوها از میان تقویت کننده ها عبور می کنند و مرحله به مرحله سطح انرژی آنها در زمان تقریبی ۲۵ میلیاردم ثانیه، از حدود یک میلیاردم ژول به بیش از ۴ میلیون ژول (یعنی حدود یک میلیارد درصد!) افزایش می یابد.

در میان تالار مرکزی هم یک گوی (تقریبا اندازه یک بلبرینگ) حاوی هیدروژن درانتظار سرنوشت خود نشسته است. وقتی که ۱۹۲ پرتو تقویت شده به صورت همزمان این هدف را مورد حمله قرار می دهند (ایده ای شبیه متراکم سازی اورانیوم در بمب هسته ای)، هسته های هیدروژن به هم می پیوندند و این کار انرژی قابل توجهی آزاد می کند که بسیار بیشتر از میزان انرژی مورد نیاز برای راه اندازی واکنش است.

به گمانم باید دعا کنیم که انرژی تولیدی آنقدر زیاد نباشد که نتوانند آن را کنترل کنند، اگر نه ممکن است اتفاقی بدتر از سیاه چاله فرضی پروژه سرن در انتظار زمین و ساکنان آن باشد!

شما احتمالا ساعت ها در هفته به گشت و گذار در وب می پردازید. اما آیا تا به حال نخستین وب سایتی که ساخته شده را دیده اید؟ «آقای تیم برنرز لی» خالق وب و کسی بود که نخستین صفحه وب را ساخت. ‏
‏
این صفحه وب بر روی یک کامپیوتر NeXT و در شبکه کامپیوتری اروپایی تحقیقات اتمی CERN قرار داشت. آدرس نخستین صفحه وب این بود: ‏
‏
‏ ‏http://info.cern.ch/hypertext/WWW/TheProject.html ‏ ‏
‏
در این صفحه به توضیحاتی در مورد وب و چگونگی ایجاد صفحات وب، پرداخته شده بود. نخستین صفحه وب در ۶ اگوست ۱۹۹۱ متولد شد. اما تصویری که در پایین می بینید در سال ۱۹۹۲ از این صفحه گرفته شده است. و پیش از آن تصویری از آن گرفته نشده بود. ‏
‏
این صفحه پدر میلیارد ها صفحه وب است که حالا به یکی از مهمترین عوامل تغییر دهنده، در زندگی ما تبدیل شده. ‏

شما در چه سالی وب را ملاقات کردید؟ اولین وب سایتی که دیدید چه بود؟

عکسبرداری از فضا نیاز به دوربین های بسیار عظیم دارد. این سنسور بسیار بزرگ نیز که برای استفاده در یکی از این دوربین ها طراحی شده؛ از کنار هم قرار دادن ۳۲ CCD ساخته شده است که قادر است عکس هایی با کیفیت ۲۶۸ مگاپیکسل را ثبت کند.

این غول عکاسی حدود ۷۷۰ کیلوگرم وزن دارد و به صورت اختصاصی برای عکسبرداری از آسمان نیمکره جنوبی ساخته شده. این سنسور که OmegaCAM نام گرفته توسط رصدخانه ESO ساخته شده و بر روی تلسکوپ VST نصب گردیده است.

تلسکوپ VST در صحرای آتاکاما در شمال شیلی قرار دارد و با نصب این سنسور عظیم بر روی آن،امکان می یابد که نقشه ای مطلوب از آسمان نیم کره جنوبی ایجاد کرده و عکس هایی عالی از آن بردارد. این تلسکوپ، هم اکنون بزرگترین تلسکوپی است که به صورت اختصاصی برای بازدید نورهای مرئی، طراحی و ساخته شده است.

به تازگی رصدخانه ESO دو عکس از عکسهایی که توسط OmegaCAM برداشته شده را منتشر کرده که می توانید آنها را در اینجا و اینجا مشاهده نمایید. همچنین می توانید تصاویری از تلسکوپ VST را نیز در اینجا مشاهده نمایید.

به نظر می رسد که فناوری نانو به ژنراتور ها هم راه پیدا کرده است. چراکه دانشمندان موفق شدند، یکی از به صرفه ترین نانوژنراتور های جهان را طراحی کنند. این نانوژنراتور می تواند انرژی محیط را جمع آوری کرده و آن را به صورت انرژی الکتریکی در اختیارمان بگذارد. بنابر این می توانیم امیدوار باشیم که روزی دستگاه های الکترونیکی کوچکمان به جای باتری های معمولی از این نانوژنراتور ها استفاده کنند.

اما منظورمان از انرژی محیط چیست؟ این واژه در مورد این وسیله دامنه ای گسترده به خود می گیرد. کوچکترین حرکت یا لرزشی می تواند به این نانوژنراتور، انرژی کافی را برای تولید الکتریسیته بدهد. پس می توانید آن را در معرض نسیم ملایم قرار دهید و انرژی الکتریکی دریافت کنید. اگر نسیمی هم نمی وزید؛ می توانید از ضربان قلب خود استفاده کنید! پس قادر خواهید بود که تقریبا از هر راهی دلتان خواست، انرژی الکتریکی دریافت کنید.

در نهایت، انرژی الکتریکی تولید شده در خازن های این نانوژنراتور ذخیره می شود. سپس قسمتی از آن صرف برق رسانی به سنسور های دریافت انرژی محیط می شود و انرژی باقی مانده می تواند جایگزین باتری برای هدست بلوتوث شما یا هر دستگاه رادیویی کوچک دیگری شود. ضمنا انرژی تولیدی این نانوترانزیستور به قدری است که امواج رادیویی دستگاه مورد نظر می توانند تا 9 متر برد داشته باشند. (قابل شناسایی باشند)

این تکنولوژی می تواند در دوربین های جاسوسی هم کاربرد پیدا کند و یا حتی مصارف پزشکی داشته باشد. و بدون شک، این یکی از فوق العاده ترین راه ها برای تامین نیروی گجت های کوچکمان است.